Holy shit.


Borgerhout, vrijdagavond 6 februari 2020. In een Napolitaanse pizzeria zit de jonge Antwerpse beau monde te kletsen. Zoveel hippe mensen per vierkante meter & je krijgt hier kennelijk een leuke korting als je cash betaalt. Antwerpen drijft op coke. Met K. heb ‘k een leuke babbel over het imposante cocaïnegebruik in de koekenstad. Als je de lieftallige dendrocieten in je hersenen verbindt met myeline dank zij een diepe focus, heb je volgens Cal Newton hetzelfde effect coke-effect .

Love, peace and focus, honeypie.

De C-gebruikers in Antwerpen liggen niet wakker van de miserie bij de Mexicaanse en Colombiaanse boeren.

In K’s appartement kijk ik over de skyline van Borgerhout en neem een foto.

Deze stad ademt inkt en contouren uit over de daken en in de keukens van pizzeria’s, maar niemand ziet het.


8 uurtjes later in Middelburg - Zeeland.


“Wil je een plastic zak voor de fles?” vraagt ie me aan de toonbank.

“Neen”, vertel ik hem, “hier in Middelburg loop ik liever rond met een fles wijn in mijn hand.”

“Bourgondiërs kunnen we hier op Walcheren wel gebruiken”, fluistert hij me toe.

Dat ik met de fles op straat bekijks heb, vind ik altijd leuk: de ene kijkt me nors aan, de andere glimlacht.

Maar deze had ik niet zien aankomen.

Op de Lange Delft komt een vrouw in een scootmobiel frontaal op me afgereden. Ik moet stilstaan. Ze begint plots in het Russisch met me te praten. “’Nie razumiem”, zeg ik haar, ik

versta je niet - dat moet ik in Antwerpen ook af en toe zeggen als iemand een oostbloktrek

rond mijn schedel bespeurt. De vrouw in de rolstoel schakelt over naar het Nederlands en

vertelt luidop over het verschil tussen Belgen en Nederlanders….dat Belgen meer bourgon-

diër zijn - wat ik ontken, maar ook weer lastig met zo’n fles wijn in je hand - dat ze van Brel

houdt en dat Jacques Brel bevriend was met een Amerikaanse acteur. Die zou voor hem “Ne

me quitte pas” hebben omgezet naar het Engels. En dan begint de vrouw prompt glashelder en luid de Engelse versie te zingen: "Don't leave me this way" - heimelijk overgaand naar een versie van Bronskibeat en godverdomme wat een stem heeft die vrouw.

Met haar four wheel podium in de Lange Delft hebben we gelijk een paar festivalgangers rond ons heen.


Fietsend door de duinen in een modus van mindwandering - ik klets ook soms wat hipster-shit uit mijn nek- en wat gebeurt er dan? Cross-over, darling, komen allerlei ideeën in

de hoeken van je hersenen een vuurtje stoken, en die stokebrand zet dan soms je hele hersenpan in de fik. Dat is nu gebeurd, en die zaadjes zijn geplant.

Ik dacht “Waarom schrijf ik daar niet ’s een blog over?” Leave the coke behind, eet een goeie

tiramisu en leer te focussen.

En lààààt los die hippe scheet.

0 keer bekeken

© 2019 by The House of Caus. Proudly created with Wix.com